Back to life...

Back to life, back to reality
Back to the here and now (En Vogue)

Al goed dat we nog foto’s en video’s hebben… Om na te genieten. Want de bergen chocolade zijn uitgewerkt en de magie ook. Snipverkouden en met wallen onder mijn ogen, zo groot als nep Delvaux tassen zit ik hier voor mijn PC.
Bond Moyson is er gisteren in geslaagd mij met mijn 2 voeten zo hard terug op de grond te slaan dat ik er nog niet goed van ben ! Dat iemand die al 6 maanden ziek is zich eens moet aanbieden, daar heb ik geen probleem mee. Maar dat ze aan 15 mensen vragen om zich op hetzelfde uur te komen tonen, dat begrijp ik niet goed. Ik was mooi op tijd, te vroeg zelfs. Was nog wat dingen aan het regelen aan het loket. En ondertussen stroomden anderen zieken toe ! Gevolg : daar zat ik in een overvolle en veel te kleine wachtzaal, te puffen (opvliegers, weet je nog wel ?) en te zuchten (werd behoorlijk moe). In allerijl nog aan ons Hildeke (ondertussen zus geworden) gevraagd om mijn kindjes van school te halen, want daar liggen die ziekenfondsen niet wakker van. Toen ik uiteindelijk bij de controledokter mocht, begreep die dan toch snel dat het geen veinzerij was van mijn kant, en mocht ik na 5 minuten het pand verlaten. Gefrustreerd en moe. En gelukkig net geen parkeerboete aan mijn been. Is het dan zo moeilijk om iedereen met een kwartiertje verschil te laten aandraven ?
Maar goed, een goede nachtrust heeft al veel goedgemaakt. Vanmiddag eens gaan luisteren wat ze op het Sint-Lucas te vertellen hebben…

Nog eentje...

Ik wou dat mijn ogen hier een foto hadden gemaakt... van de enthousiaste mensen op het plein, en de ruiters die zongen. Dat noemen ze een kippevelmoment...

Scheetse, loetse, bolleke, zoetse,

lieveke, schatse, boterkoekske,
wilde mee maa trouwen oastemblieft ?
Want scheetse, loetse, bolleke, zoetse,
lieveke, schatse, boterkoekske,
‘k è liever een vrouwe dan een lief ! (biezebaaze)

Waarom heeft niemand me ooit verteld dat trouwen zo overweldigend kan zijn ? Omdat ik jullie waarschijnlijk toch niet zou hebben geloofd?... Waauw. Ik ben er nog niet goed van. Was me dat een dag ! Nu begrijp ik eindelijk, na 38 jaar, waarom alle vrouwen willen trouwen !
Ik wou op het avondfeest nog van alles doen. Maar ik was zo moe ! Ik kon alleen nog glimlachen en genieten. Ik wou nog een speech geven, mijn kouseband weggooien, Babooshka van Kate Bush zingen (DJ had songtekst mee), iedereen bedanken, de liefdesbrief voor Chris voorlezen die ik had gemaakt op de vrijgezellenavond… Niets van dit alles dus…

Daarom wil ik het graag via deze weg doen ! Bedankt aan iedereen die ons zijn beste wensen bracht (heb 2 dagen nodig gehad om alle kaartjes te openen !!!), die ons overlaadde met bloemen, centjes en cadeautjes ! Iedereen die geholpen heeft om dit feest tot stand te brengen, al de mensen die naar het stadhuis zijn gekomen (burgemeester stond versteld !), de bloemist, de fotografe, de schminkster, de ruiters, de koetsier, de keitoffe DJ, de traiteurs, de all-rounders, de helpers bij de paarden overdag en in de tent ’s avonds, de aanwezigen voor de leuke sfeer… Tevens bedankt voor de toffe foto’s en video’s die ik al ontving !!!
In nood kent men zijn vrienden zeggen ze… ik heb dit uitgetest. Ik ben op dat vlak uitzonderlijk begiftigd. Ik heb aan dit leven PRACHTIGE VRIENDEN overgehouden !!! DUIZEND MAAL DANK !

Wat het avondfeest betreft, kregen we ook zovele positieve reacties achteraf. Zo ontzettend lief !!! Ik heb me gepermitteerd om er eentje te kopiëren van een lief "aangetrouwd" familielid. Ze zal me het wel niet kwalijk nemen… Ze omschrijft het mooier dan ikzelf zou kunnen.

“Wat moet ik zeggen of schrijven, och ja, ik som het liever allemaal op:
Een mooie dag, echt prachtige meisjes, zeer lekker eten, een grote variëteit aan dessertenbuffet, een ontroerende openingsdans, klasse rijbotten, die rode rozen was zo charmant van Chris & de kindjes, die 38 fonkelende kaarsjes die de dochter zo fier bracht, gezellig iedereen nog eens samen, lovende woorden in het gastenboek, zoveel hartelijkheid bij de aanwezigen, zoveel samenhorigheid & spontaneïteit van familie & vrienden naar elkaar toe, mooie bloemenversieringen op tafel, Yasirah & Imani zo hoopvol in een wit kleedje, een emotioneel applaus voor het nieuwe koppel, een geslaagde speech van Chris voor zijn vrouw, waar je je kleed gevonden hebt een dikke pluim, was prachtig en die hoed!!!, nostalgische muziek vond ik, die natuurlijke en gelukkige blik in Yasirah haar ogen toen jullie aan het slowen waren (wat was ze fier op haar mama & haar papa), och... ik zou kunnen blijven doormailen. Waar begin ik, waar stop ik. Het moest me even van het hart. “

In a lifetime....

Wat een mooie dag...

Rien ne va plus...

Toen ik nog studeerde focuste ik altijd op de vragen die ik niet had kunnen beantwoorden op het examen. Zodoende was ik voorbereid op het ergste bij de proclamatie. Ik deed dit om mezelf te beschermen tegen teleurstellingen. Ik word niet graag ontgoocheld… Het voelde vanmorgen zo een beetje aan… Alsof ik naar een proclamatie ging. En ik was me aan het voorbereiden op het ergste. Kon alleen maar beter worden dan. Hoewel de teerling al lang was geworpen, stond ik na een slapeloze nacht toch met een kurkdroge mond voor de oncoloog... Helaas, in tegenstelling tot mijn studies was ik vandaag gebuisd. De chemo heeft zijn uitwerking gemist. De kanker groeit toch. Ik had het wel een beetje verwacht. De moeilijke ademhaling, de kuch af en toe. Ook al wil je zo positief als mogelijk blijven, je kan je eigen lichaam niet misleiden. Ze gaan es kijken of ik in aanmerking kom voor een nieuw medicijn. Eigenlijk is het een internationaal project. Daarvoor moet ik eerst nog allerhande testen afleggen, en er zal me nog uitgelegd worden wat deze methode precies allemaal inhoudt. Trial and error. En blijven hopen op een Deus ex machina… Enfin, we laten het nu even niet aan ons hart komen. Feesten zullen we. Want sinds de ontdekking van de eerste kankercel zijn we toch al 2,5 jaar verder.
Jullie zullen dit al veel gehoord hebben, maar er zit zoveel in, gewoon doen !
Dans alsof niemand kijkt,
Zing alsof niemand luistert,
Bemin alsof je nooit gekwetst bent,
Leef alsof het de hemel op aarde is!

Mooie dagen !

O mooie dagen
Ik hou zo van die mooie dagen…

Godsie nonde ! Mijn chemobrein ziet af. Ik die eigenlijk maar 1 ding tegelijk meer kan moet nu verschillende dingen organiseren en rondkrijgen, dit wordt een ramp. Ten eerste, die trouw natuurlijk. Naïef als ik ben dacht ik : een verjaardagsfeest of een trouwfeest, veel verschil maakt dat niet uit… WEL DUS ! amai, wat daar allemaal komt bij kijken… En dit is echt niet aan mij besteed, al dat gedoe. Ik zou er opperbest moeten uitzien, maar dat zal nu eenmaal niet lukken. Jullie krijgen mij gewoon te zien zoals ik ben. Punt. Dus verwacht jullie niet aan een prinsessen(k)leed of een toverspektakel ! Gewoon een leuk feest, niet noodzakelijk DE mooiste dag van mijn leven (ik heb er al zoveel gehad, mooie dagen). Dan de wedstrijden met de paarden. Ik rijd ondertussen met 2 brave paardjes en natuurlijk moet er ook geoefend en getoiletteerd worden ! Dan staan ook het pony- en ruitertornooi op het programma voor 9/9 en 16/9 waarbij ik mij geëngageerd heb voor de versiering van het terrein en de tent. Trouwens op 14/9 is er in de tent in de Vrombautstraat (Eeklo) een lekker eetfestijn, waarvoor ik nog kaarten moet verkopen. Wie interesse heeft kan terecht op sorayabelala@hotmail.com ! Dan is er natuurlijk ook nog het begin van het schooljaar, het bezoek van mijn Noorse collega, de resultaten van de testen in het ziekenhuis… het voordeel is dat ik niet veel tijd heb om aan kanker te denken ! Het nadeel is dat ik misschien wel iets zal vergeten (de trouwringen of zo…) maar dat vergeven jullie mij wel hé…