Trying to make me go to rehab

They’re tryin to make me go to rehab
I said no, no, no (A. Winehouse)

Weet je nog wat ik zei over mijn oersterke nagels ? Toen ik net mijn gekleurde lak er (eindelijk) afwiste ontdekte ik vreemde plekken... Bij nader onderzoek bleek dat ze tot de helft zijn losgekomen !!! Ze hebben dus gelijk gekregen, die vrouwen in het wit. Straks verlies ik ze nog helemaal ? Ik zal er ondertussen nog maar een kleurrijk vernisje opleggen, nu het nog kan. En ja hoor, nog maar net begonnen met de pillen en vanmorgen : misselijk... Ik heb de groene thee opnieuw in huis gehaald. Ik schrap de koffie alvast van het menu. En dit weekend gaan we even uitwaaien en gezonde zeelucht inademen !
Eindelijk even rust denken jullie nu waarschijnlijk... 16 berichten in september ! Het loopt uit de hand. Zouden er al afkickcentra voor blogverslaafden bestaan ?

Als er nooit meer een morgen zou zijn...

We verbannen de dromen naar morgen en later
Maar doet het je stiekem geen pijn?
Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou
Als er nooit meer een morgen zou zijn (M. Borsato)

ManMan. Wat die blog allemaal teweeg brengt ! Hou nog even het geld in jullie zakken, zeg… ik ben ook voorstander om een evenement te organiseren eerder dan giften te incasseren ! Ik wil trouwens eerst zeker zijn dat het zoden aan de dijk brengt. Ik ga jullie zuur verdiende centjes niet verbrassen ! Laten we eerst die 2e opinie afwachten en meer gegevens verzamelen over China… De eerste pillen zijn ondertussen doorgeslikt. 12 per dag !!! Dit 14 dagen aan een stuk, met telkens 1 weekje rust ertussen. En om de 6 weken grote controles. Kwestie van mij niet te vervelen hé… Elke donderdag naar het ziekenhuis. Mochten jullie op een verloren donderdag niet weten wat gedaan, mogen jullie altijd eens mee. Zoals Kathleentje vandaag. ’t Was gezellig, zo een beetje bijkletsen tussendoor. We hadden wel de pech dat ik op een kamer van 4 lag vandaag, het moest allemaal al fluisterend gebeuren. Het was pas toen ik een vrouw op de kamer hoorde wenen dat ik besefte waarom we daar waren. Maar we moeten er toch door. Dan liever lachend. We hebben nog een terraske meegepikt, want ik moest vanavond maar starten, kon ik alvast nog niet misselijk zijn… Maar ik besef wel dat niet iedereen er zo over denkt. Misschien is mijn manier helemaal geen troost voor anderen ?
Onlangs raadde een vriendin me aan om de film "Mi vida sin mi" te bekijken. Het is er nog niet van gekomen, maar het zou gaan om een zieke mama die voor ze sterft nog een aantal dingen doet waarvan ze altijd droomde. Het zette mij tot nadenken… Maar ik vind vooralsnog geen dingen die ik per se nog moet of wil doen… Goed hé ? Ik doe gewoon altijd waar ik zin in heb (in de mate van het mogelijke natuurlijk), en ik heb blijkbaar niet gewacht tot later…

Into the night

Like a gift from the heavens, it was easy to tell,
It was love from above, that could save me from hell

Al goed dat er nog mooie muziek is. Dat Santana en Chad Kroeger (Nickelback) samen een song zouden maken... dat is op mijn (stil) verzoek denk ik. Ik heb me eindelijk ook de DVD 'The Piano' aangeschaft. Die melodie was me nog al die jaren bijgebleven...

FUCK FUCK FUCK

Ze bellen net van het Sint-Lucas… ik krijg het nieuwe product NIET !!!! Alweer een slecht lotje getrokken !!! TOEMENHEE… Het wordt dus de Xeloda pillen. Damn ! Met dat nieuw product had ik wel een extra kans. Dedju… Geen geluk in het spel. Ik heb dan ook nog nooit in mijn leven iets gewonnen bij de plaatselijke tombola, laat staan op de Lotto… Maar ja, ik heb dan chance in de liefde… Dat maakt veel goed natuurlijk. Ik ga ondertussen toch maar mijn "Application form" naar China mailen... who knows.

I look at the world

and I notice it's turning
While my guitar gently weeps (Beatles)

Wat een mooie dag was het gisteren. Vooral voor de Basseveldse ruiters ! Met onze 2 achttallen gewonnen. En voor de 10e maal povinciaal kampioen. En ik had de eer en het genoegen om in allebei te mogen meerijden. Eigenlijk ben ik voor het geluk geboren… Maar die kankercellen schijnen dit maar niet te willen aanvaarden.
Yasirah zei zaterdag dat ze bang was dat ik zou sterven. Mijn moment was gekomen om hierop in te pikken. Ook al was het in de auto, op weg naar de gymles. Ik zei dat iedereen op een dag sterft. En dat die dag er vroeger komt bij zieke mensen, zoals ik. Maar dat ik altijd rond hen zal aanwezig zijn. Dat ik vanuit de hemel zal kijken hoe zij groot en sterk worden (kon ik dit zelf maar geloven…) En dat papa op een dag een andere mama zal vinden voor hen, die hen ook zal knuffelen en verzorgen. Kijk maar naar Tineke, Tabita en Timoti. Koen (van Hilde) heeft opnieuw geluk gevonden. Kijk ook maar naar Elisa en Sara, Pascal (van Ilse) heeft ondertussen ook een nieuw gezinnetje gevormd. Imani zei toen dat ze naar mijn foto’s zou kijken als ze mij miste. En naar de muziek zou luisteren die we samen graag horen. Ik ben blij dat we er konden over praten. En dat ze hun traantjes de vrije loop lieten. Het is een pak van mijn hart. Ze zullen me hopelijk nooit verwijten dat ze niet betrokken zijn geweest bij mijn ziekte. Dat vind ik belangrijk. Ik hoor van verschillende getuigen dat een mama verliezen in je kindertijd echt wel een traumatiserende ervaring is. Daar zal ik niet omheen kunnen vrees ik. Ik zou minstens nog moeten bijtekenen voor 10 jaar, en dan is Yasirah nog maar 15. Maar we geven het niet op, hé. Wie weet kan ik die cellen nog overtuigen van mijn gelijk ?

Fairytales don't always have a happy ending, do they?

It's time to be a big girl now
And big girls don't cry (Fergie)

Je moet doen wat je graag doet, raden ze mij aan in het ziekenhuis. Dat hoeven ze mij geen twee keer te zeggen natuurlijk… Maar het gevaar bestaat erin dat ik door dat feestgedruis en paardenplezier wel eens ga vergeten dat ik ongeneeslijk ziek ben. Als je dan een hele dag in een ziekenhuis verblijft wordt dat weer pijnlijk duidelijk. Het goede nieuws is dat mijn bloed zich tamelijk heeft hersteld van de voorbije chemo’s en dat ik dus hoogstwaarschijnlijk in aanmerking zal komen voor het proefproject. Of ik dan ook het nieuwe product zal krijgen zullen we pas donderdag weten. Die dag krijg ik dan ook meteen mijn eerste behandeling. En die behandeling zal duren zolang het effect heeft. Ik zal minstens 1 dag per week in het vakantie-oord Sint-Lucas verblijven vanaf nu…
Zoals verwacht zijn de ‘klassiek geschoolde’ oncologen van hier niet te vinden voor een gentherapie-behandeling in China. Blijkbaar zijn er nog geen onafhankelijke testresultaten die bewijzen dat het werkt. Maar we zijn wel overeengekomen dat we een second opinion gaan vragen bij een experte in borstkanker. Veel heb ik niet te verliezen, maar ik ga ook geen fortuin besteden aan kwakzalverij natuurlijk. Trouwens, wat dat fortuin betreft, daar zal een benefiet voor nodig zijn vrees ik (we spreken over 25000 euro voor de behandeling !!!)… Ideeën zijn altijd welkom.
Het is zo vreemd, te weten dat mijn lichaam dat nu nog functioneert alsof er niets aan de hand is, het binnen onafzienbare tijd zal laten afweten. Ik heb haar eindelijk durven stellen, je weet wel DE hamvraag… “Als-de-volgende-medicijnen-niet-werken, hoe-lang-heb-ik-nog ?” Wetende dat bij mijn vader niks hielp… Mijn oncoloog zei heel stilletjes “ik weet het niet”. Ik meende zelfs dat hij een traantje wegpinkte… Wie kiest nu in godsnaam voor zo’n morbide job ook ?

Girls just wanna have fun...

Hehe ! Wat een weekend… we hebben weer genoten. Twee hele mooie weekends na elkaar beleefd. Wat wil een mens nog meer ?
De nachtrust daarentegen kon beter… Je moet weten dat ik niet kan slapen met lawaai. Geen tv, geen radio, zelfs geen tikkende klok… Daarbij komt dat ons huis heel goed geïsoleerd is tegen de kou, maar helemaal niet tegen geluid. Ik word regelmatig wakker van een hondenconcert of een kattengevecht… Maar als er net om de hoek een Cirque Constance festival wordt georganiseerd is het hek helemaal van de dam. Ik ben vrijdag na het eetfestijn rond 11u30 in bed gegaan, maar dat was zonder die rockers gerekend… De loeiharde beats van alternatieve bandjes bonsden tegen mijn trommelvlies tot … 5u30 !!! Kan/Mag dit wel ??? Ook zaterdag was er geen sprake van een middagdutje, want de muziek ging maar door. Na het personeelsfeest lagen we dan om 1u onder de wol, en wat dacht je ? Van het zelfde laken een broek. Ik heb nog geprobeerd om in de zetel beneden te gaan liggen, maar ook daar bleef de muziek mij achtervolgen (en het gezoem van de ijskast). Ik ben uiteindelijk toch om 4u in slaap gevallen (volgens mij hebben ze rond dat uur het festival afgesloten). Je kan denken dat ik zondag na de individuele – en groepsdressuur al uitgeteld was. Gelukkig mocht ik in een camper even rusten. Slapen was er niet bij, want de aantredende combinaties werden via de microfoon afgeroepen… Niet makkelijk, die slaapgewoonte van mij… Maar kijk, met een weertje als vandaag, heb ik geen enkele moeite om mijn dag in bed te spenderen. Ik ga deze week veel slapen en gezond eten, zodanig dat ik vrijdag mijn beste beentje kan voorzetten. Ik heb dan een hele dag testen om te zien of ik in aanmerking kom voor het proefproject. Opnieuw met zijn allen duimen dus.