Mambo N° 5
One, two, three, four, five
Everybody in the car, so come on let’s ride (Lou Bega)

Ik was eigenlijk zo goed gerecupereerd van die 4e sessie dat ik weer vanalles begon te plannen… en maar beloftes maken… Donderdag was het al VEEL minder. Ik dacht zo bij mezelf, ik rij wel alleen naar het ziekenhuis. En neen, het ligt niet aan jullie. Velen hebben gevraagd : geraak je thuis, heb je vervoer ? Jaja… Eigenlijk had ik Imani beloofd om even naar haar kamp te komen kijken, de avond ervoor had ze ons hard gemist. Dus wou ik niemand lastig vallen om ook nog eens naar Deinze te rijden. Het gaan was ok. Ik werd wel geconfronteerd met hectische stresskonijnen die van het drukke verkeer een spelletje maken… Tja, ik ben compleet onthaast ondertussen. Ik hou me overal aan de maximum snelheid, ook al ben ik te laat… Ik ben nog nooit op tijd geweest, niet voor de chemo, niet voor de bloedcontrole. Ze laten me daarom niet aan de deur staan hoor. In de middelbare school stond ooit eens een spreuk in mijn agenda die ik nog steeds onthouden heb, of toch ongeveer : haast dient om minuten in te halen, daar waar uren verloren gingen. Mooi hé ? Ik word gewoon oud, dat is het. Ik moest met lede ogen aanzien hoe een aantal driftkikkers eigen en andermans leven in gevaar brachten om al zigzaggend toch 2 plaatsjes verder in de file te veroveren. Sjongejonge, in wat voor een wereld leven wij ?
Goed, de chemo verliep verder zoals het hoorde. Alleen toen het klaar was en ik wat lang moest wachten tot de verpleegster alles kwam afkoppelen (mijn bloed stroomde al terug naar de baxters) werd ik nu toch slecht ! Die verdomde opvliegers ! Die worden hoe langer hoe heviger. Het verpleegstertje had het gezien en vroeg of ik niet beter nog wat bleef liggen. Maar neen, dat kon ik niet. Eens de chemo voorbij MOET ik weg uit dat ziekenhuis, niks aan te doen. Ben dan maar in een soort chemoroes naar het huis van mijn ma gereden (ik heb gelukkig een sleutel) en heb me daar wat gelegd tot het beter was. En dan naar Deinze. Eventjes… Was blij toen ik in mijn bed lag. Heb ondertussen allerlei afspraakjes moeten afzeggen. En in plaats van naar een feestje te gaan vanavond kruip ik onder de lakens.
Mens sana in corpore sano - er is bij een onevenwicht ontstaan vrees ik – een veel te gezonde geest die niet wil geloven dat ie in een ongezond lichaam huist…