De kroniek van een aangekondigde dood

Borstkanker II – Kroniek van een aangekondigde dood.

Wat vooraf ging…. Email verkeer tussen mezelf en goede vrienden :
9 april is genoteerd in mijn agenda. Onder voorbehoud weliswaar. Ik zal het maar meteen vertellen, ik heb een knobbeltje ontdekt in mijn borst. Vorige week zijn de nodige onderzoeken gebeurd en woensdag weten we of het goed- of kwaadaardig is... Niet dat ik hier nu panikeer of zo, maar als ik alweer moet afzeggen weten jullie al een klein beetje hoe dat komt.Groetjes,soraya
di 8/02/2005 15:17
Bedankt voor jullie steun !!!! Pffff, ik ga toch blij zijn als het verdict gevallen is zeg...ondanks het feit dat ik er stellig van overtuigd ben dat onkruid niet vergaat, heb ik toch zoiets van "easy en genieten, je weet nooit hoe lang het nog duurt" stoem hé !
do 10/02/2005 8:56
Euh... over cups gesproken... sorry dat ik nog even kom zagen. Het gaat bij mij wel degelijk om de ziekte met de grote K. vanmiddag al naar het ziekenhuis, morgen operatie. Tijdens de operatie zal maar duidelijk worden hoeveel er weg moet. Maar we gaan de strijd met geheven hoofd tegemoet. Ik weet niet hoe lang ik hier afwezig zal zijn. Gelieve mailtjes te versturen naar sorayabelala@hotmail.com Allez, amuseert ulle maar goe ! Hakuna Matata !Lieve groetjes en tot later.Soraya
di 15/02/2005 15:21
speciaal en exclusief voor de 11A'ers een berichtje van het thuisfront !! zoals jullie zien, alive and kicking... beetje moe dat wel, maar heb vandaag toch al de stofzuiger ter hand genomen (die confetti's overal !) mijn linker bovenarm- en borstspier waren wel niet helemaal akkoord, maar kom.Ik ben er mij wel bewust van dat ik voldoende moet rusten tegen het grote chemo-offensief en zal dat ook doen... in Ierland. Haha, als de dokter mij vrijdag niet weerhoudt van te gaan zijn we zaterdag dus toch weg (en ja ik zal het wel rustig aan doen) maar nog meer dan ikzelf heeft chris het wel nodig om enkele daagjes gewoon rustig met ons tweetjes te zijn, zelfs al zal het verlengd weekend beperkt zijn tot korte tripjes.Allez, ik ga mij in mijn zetel nestelen met "Insjallah, mevrouw", niet echt de meest opbeurende lectuur dat men kan vinden, maar toch groeit het besef dat wij hier met al onze luxeprobleempjes het toch zoooo goed hebben in ons kleine Belgenlandje !Vele groetjes en tot binnenkort, Soraya
di 15/03/2005 10:39
Gisteren de eerste chemo gehad. Als mijn witte bloedplaatjes op peil blijven is het dus om de 3 weken. Chris en ik zijn daarna nog naar de sfeerbeurs geweest, efkes. maar ik begon al behoorlijk wit uit te slaan, hartkloppingen en ademhalingsproblemen te krijgen... 's avonds ook nog ferm ongemakkelijk, een beetje als in de eerste 3 maanden dat je zwanger bent, wel honger hebben, maar na het eten 't gevoel krijgen dat je moet braken en tegen bepaalde geuren absoluut niet kunnen. Maar al bij al valt het nu nog mee. Maar de aften in de mond krijg je maar na een paar dagen en 10 dagen na de behandeling heb je het meest last van de vermoeidheid. En die zou moeten toenemen naarmate de behandelingen vorderen... Enfin we zien wel, we doen het rustig aan en genieten van de lente !
vele groetjes !
do 24/03/2005 10:07
inderdaad ongelofelijk hé ! en het doet me echt veel aan Algerije denken, het is daar misschien iets beter, maar veel zal dat toch niet zijn, sinds de extremisten daar het land teisterden...
Woede en frustratie ? ik word daar zo moe van... ik word van alles moe...
Ik heb al een mooi broske, ik lijk een beetje op sinead en skin... valt wel mee.
Maar tegen dat we elkaar zullen zien zal het bolletje netjes glimmen in het maanlicht...
Vele groetjes !!

di 5/04/2005 11:55
Hallo hallo ! hier nog eens zo'n kort berichtje aan jullie allen... ik hoop dat jullie het allemaal goed stellen en wat hebben kunnen genieten van het mooie voorjaarsweertje...
ik heb genoten van mijn weekje zee, hoewel het daar veel kouder was dan in het binnenland. Maar het was toch enorm rustgevend, die goede zeelucht !
Ondanks het feit dat ik me veel beter voel nu, mocht ik toch geen chemo hebben gisteren. Mijn bloed was niet in orde. Alles wordt een weekje uitgesteld, jammer genoeg... maar allez, ik ga er van profiteren om mijn huisje wat op te kuisen... dat het wat proper ligt tegen dat de 2 weken niks-doen eraan komen.
Ben ondertussen al mijn pluimen verloren, is dat koud zeg !!!! mijn arm schedelke moet nog effe wennen aan dat kaal zijn... hoeveel procent van zijn lichaamswarmte verloor een mens nu weer via zijn hoofd, 80 ? 'k wil het best geloven.
Pas op, daar is ook weer een voordeel aan verbonden : zijdezachte gladde benen, een hele zomer lang !!!
Allez, stel het allemaal wel en tot nog eens !
Sor

wo 27/04/2005 11:19
ja, sorry, lang geleden hé ? niet dat ik mijn email contacten wil laten verwateren, maar druk bezig geweest met de voorbereidingen voor het lentefeest van imani zondag. allez ttz, kledij en zo kopen, op zich is dat al vermoeiend als je gezond bent, dus van de ene winkel naar de andere en passen, en toch niet goed vinden, weer verdergaan... pfff, ik ben gewoon stikkapot ! voeg daarbij nog een verkoudheid waar de kindjes mij op getrakteerd hebben en dan zit hier voor het klavier een niet zo frisse Soraya... Maar allez, ik kruip vanmiddag weer onder de wol. Dat vooruitzicht maakt alweer wat goed. Gelukkig hebben we het feestje in een restaurant gepland, hier thuis zou ik het al helemaal niet zien zitten.
Naast de lopende neus en de vermoeidheid voel ik me anders wel heel goed hoor, niet te veel medelijden met me krijgen ook nie !
Allez, hele vele groetjes en tot binnenkort eens !
Sorke

di 10/05/2005 10:18
hoihoi ! hoe gaat het met jullie allemaal ? koud hé... brrrr...
ik heb me al beter gevoeld... die derde chemo heeft me wel tamelijk gevloerd... en ik weet dat ik zou moeten zeggen "joepie, halverwege !!!" maar ik kan het niet laten om te denken "jeetje, nog 3 keer ? da meent ge nie !!!" Een en ander zal wel te maken hebben met het feit dat ik niet genoeg rust (echt platte rust bedoel ik dan) na al die feesten van de voorbije weekends waren mijn reserves uitgeput...
Maar ja, ge kent mij hé, feestje ? leuk ! da's toch niet lastig ? benen onder tafel schuiven, een klapke doen, eten en drinken... en toch... dat blijkt dus enorm lastig te zijn... zo lastig dat ik er slecht van word... ik ga nochtans als eerste naar huis tegenwoordig... maar toch... ik ga het nu een beetje rustiger aan doen, goed rusten deze week, en de komende weekends staat er gelukkig niks op het programma. Ik heb nog 2 weken te gaan tegen de volgende chemo. Het heeft misschien niet alleen met rust te maken, misschien blijft er altijd nog een restje zitten in je lichaam, en hoopt zich dat op naarmate je meer chemo's krijgt... ik word in ieder geval ook zwaarder en opgeblazener met de dag ! zou dit dan toch met medicatie te maken hebben en niet alleen met het feit dat ik niks meer van beweging heb ? straks herkennen jullie mij niet meer !Enfin, genoeg gezaagd ! ik leg me straks in de zetel met een goed boek en geniet van de rust (als de kindjes naar school zijn, scheelt dat ook een pak...) ik zal snel genoeg weer mijn jachtige leventje weer opnemen als dit achter de rug is, dus genieten is de boodschap (in de mate van het mogelijke toch...)Allez, stel het allemaal wel,
vele groetjes,
soraya

do 12/05/2005 18:52
Allez, nog vlug een kort berichtje van mij om te zeggen dat ik mij al "vele beter" voel ! tja, een hele namiddag geluierd afwisselend in de ligzetel en de hangmat in de zon, wat zoude gij willen.... 't leven is draaglijk ! haha ! ik heb alweer energie en zin om te fietsen, paard te rijden, te joggen... (dankzij onze lieve Laura) Maar daar zal ik best nog effe mee wachten zeker ?
toedeloe !
soraya

zaterdag 27 augustus 2005 13:23HALLO ! Hier ik nog eens... Kweetet, lang geleden hé ? Tja, time flies when you're having fun, hmhm !Ach ik mag nie klagen zunne, alles vrij goed met mij, gezien de omstandigheden... Alhoewel ik die bestralingen toch een beetje heb onderschat. Pas op, ik ben al lang blij dat ik van die chemo's af ben. Niet meer misselijk, niet meer overgeven... maar wel een verhitte en pijnlijke borst, en moe... hondsmoe ! Een andere vermoeidheid dan bij de chemotherapie. Mijn conditie is langzaamaan aan het verbeteren. Niet dat ik al aan lopen of intensief paardrijden toe ben, maar ik ben al niet meer pompaf als ik eens een trap op moet of een eindje te voet moet... dus dat is al een goed teken ! Ben wel soms "te moe om te leven" (zo noem ik dat) Niet dat ik nu onder een trein ga springen, verre van, maar niks kan mij nog boeien, ik heb nergens meer zin in. Ik word van alles moe (toedeloedeloe) ! En ik vind de energie en het enthousiasme niet meer... pfffff... het enige wat me kan bekoren is languit in mijn bed en vertrekken naar dromenland, mmmm, zalig... Het zal jullie dan ook niet verbazen dat mijn-met-veel-poeha- aangekondigde verjaardagsfuif (want "elk jaar is er een", weet je nog wel) niet voor september 2005 zal zijn... ik zie het compleet niet zitten. Het wordt gewoon nen romantischen tête-à-tête met mijn ventje jong ! en dienen fameuzen party ? er komen nog zoveel jaartjes ! toch ? en dan openen we alvast met de klassieker van Elton John "I'm still standing, better than I ever did"... Tweede jeugd, hier I come (binnen een paar maandjes, wel te verstaan) Allez, vele groetjes, vanwege uw plaatselijke verslaggeefster, Soraya
PS : ik heb alle vorige mails gewist, mocht iemand ze nog hebben, plak ze eens aan elkaar en verstuur dat eens naar mij aub ? dan heb ik later eigenlijk een mooie souvenir van mijn gemoedstoestanden in dat fameuze jaar 2005... Bedankt hé XXX




13/04/2007
Ik denk dat ik deze keer mijn ervaringen ook maar eens opschrijf. Al was het maar voor mijn nageslacht… 2 jaar geleden had ik daar niet zo veel behoefte aan en… behalve de later terug opgevraagde mails heb ik niets meer geschreven, heb toen niet veel research gedaan naar borstkanker… Ik was toen 1 op 9 vrouwen die HET kreeg. Het was bijna een modeverschijnsel, ik was hip ! Anastacia, Melissa Etheridge, Kylie Minogue, iedereen werd ziek, ging even door een hel, en werd nadien genezen verklaard. Ik bezag het als een stop in mijn leven, een verwittiging : doe het wat rustiger aan, geniet van het leven, wij zijn hier niet voor eeuwig ! Natuurlijk zou ik die ziekte overwinnen, geen twijfel mogelijk. Eerst een borstsparende ingreep, vrijdag 11/2/2005 onder het mes, op zondag kon ik al meekijken naar de carnavalstoet in Assenede. Een mens staat ervan te kijken hoe snel je herstelt van een ingreep. Het vervolg was minder fraai : 6 sessies chemotherapie. Kanker maakt je in eerste instantie niet ziek, het is pas als je chemo krijgt dat je ziek wordt ! Manman. Maar ook dat gaat voorbij. 30 bestralingen was de volgende stap. Minder erg dan chemo, maar een verbrande borst is ook niet meteen een pretje te noemen. En je bent nog steeds hondsmoe van de voorbije chemo’s. En dan sta je daar, kaal en opgeblazen als een Michelin-mannetje van de cortisone… te puffen als een ouwe koe als je een paar passen te voet moet afleggen. Maar goed, 10 maanden later ging ik weer aan de slag. 3 dagen op 5 om te beginnen. In juli 2006 had ik zelfs energie en moed voor 3 want ik ging zelfs solliciteren voor een nieuwe job, en weet je wat ? Ze wilden mij zelfs hebben ! Meteen full-time als backoffice bij Total, ik zag het compleet zitten en zou de wereld eens laten zien dat Soraya Belala allesbehalve uitgeblust was !!! Mijn leven zat weer op de rit, en hoe ! Ik genoot met volle teugen. De kanker was overwonnen en dat zou zo blijven. Ja, af en toe moe, dat wel, maar welke mama met een full-time job, 2 kids en een man die nooit thuis is zou dat niet zijn ? En toch kwam de pijn terug. Ach, zal van de chemo zijn, ach, zal van de bestraling zijn, zowel huisarts, gyneacoloog en oncoloog waren er gerust in. Waarom zou ik dan panikeren ? Als je de pijn verbijt gaat ie bijna weg, toch ? De datum voor de grote controle naderde : 06/03/2007 : mammografie, echografie, botscan. Nu zouden we het zeker weten… met knikkende knieën bijna ging ik naar het ziekenhuis. Zoals gewoonlijk wilden ze nog niks kwijt. De gyneacoloog raadde me in ieder geval al aan het litteken te laten wegwerken door een plastisch chirurg want het stond allesbehalve mooi. Dat zag je van hier, dat ik me nog eens zou laten opnemen, pfff ! Normaal gezien was mijn volgende afspraak met de oncoloog op 24/04/2007… zolang kon ik natuurlijk niet wachten. Ik belde alvast voor het resultaat, “waarom toch, zijder nie gerust in madamken ?” je bent altijd een plantrekker tot het tegendeel is bewezen bij bepaalde verpleegkundigen. Raar maar waar, ik mocht plots op 13/03 al terug naar het ziekenhuis, en neen, het zag er niet goed uit. Hij was terug en hoe ! Ook zou er op de long iets te zien zijn, maar dat was niet zeker, een extra scan zou meer duidelijkheid moeten geven, en een punctie moest ook genomen worden, maar ik stond er al op voor masectomie en reconstuctie voor 23/3. Kwestie van de koe bij de horens te vatten.
Als je bekomen bent van het nieuws denk je, god, die borst eraf. Jammer genoeg weer een stop in mijn leven, maar deze zal niet te lang duren. Recuperatie van operatie 2 à 3 maanden, in juli ben ik weer aan de slag, hopelijk geen chemo meer. Bestraling kan je toch maar 1 keer krijgen, dus…
De operatie duurde 5u en 15 min. Ietske zwaarder dan 2 jaar geleden dus. 3 dagen in foetushouding gelegen tot ik er bijna een hernia aan overhield… 37 vond ik toch nog te jong om met 1 borst verder te leven. Een prothese was geen optie, ze hadden alles al kapot bestraald. Dus met buikweefsel, en vet versluisd onderhuids… “zal je meteen een platte buik hebben, iedereen zal jaloers zijn” aldus de plastisch chirurg, tuurlijk, daar lag ik wel wakker van… dat gezonde mensen zo aan hun lijf laten prutsen ? Maar zoals ik al zei, een ingreep daar genees je van. Time heals all wounds.
Gedurende mijn week in het ziekenhuis had ik de oncoloog niet meer gehoord of gezien. Die longfoto zou dus niks alarmerends aan het licht gebracht hebben begon ik al te denken. Des te kouder was de douche de week nadien… “Op de long zijn er plekken te zien, alsook op de lever. Genezen zal je niet meer.”
Als die mens nu zelf kanker had gehad, zou die dan meer gevoel leggen in de zin “Genezen zal je niet meer” ? Kan je überhaupt gevoel leggen in zo’n zin ? Ik mag terecht zeggen dat deze dag telt als de zwarste uit mijn historie. Tot nu toe was alles me toch voor de wind gegaan. Gelukkige jeugd, toffe studies, nooit werkloos geweest, zalige vrienden, 2 gezonde kindjes… ieder huisje zijn kruisje.
Wat door je hoofd gaat op zo’n moment ?
SCHRIK voor de aftakeling. Ik zal eindigen zoals mijn pa, mijn schoonzus, Anja, Luc. Uitgemergeld, uitgeput, vechtend tegen het slijm des doods. En op welke termijn ? Ik durfde het niet te vragen.
BEZORGD voor mijn kindjes, 5 en 8, toch veel te jong om zonder mama door het leven te moeten !!, voor Chris, niet de persoon om alleen achter te blijven met 2 kinderen, voor mijn ma en mijn broer : 3 jaar na mijn pa aan mijn beurt ?
ESSENTIE alle dingen die tot nu toe belangrijk waren (of tenminste dat dacht ik toch) vervallen in het niets. Plots benijd ik alle mensen die ouder zijn dan mij. Wat ook niet eerlijk is natuurlijk.

Neen, ik heb nooit gedacht “waarom ik”, neen, want ik besef dat velen nog minder fortuinlijk zijn dan ik. Al die verkeersdoden, meisjes en jongens van 17 jaar die door een dronken chauffeur worden meegesleurd, dit is nog veel erger. Ik kan terugblikken op gelukkige momenten van 20 jaar geleden ! Er zijn kinderen die kanker krijgen, dit is nog veel oneerlijker ! Dus neen, ik zal mijn kruis dragen, met opgeheven hoofd ! En genieten van elk grassprietje dat zijn hoofdje biedt aan de zachte lentewind.

Dus ja, wij zullen opnieuw de chemo ondergaan. En ook een scan van de lever en de hersenen laten nemen. Tuurlijk, wij zullen alles doen om het zo lang mogelijk te trekken.

10/04/2007
Vandaag portacad laten installeren. Tja, aders zijn kapotgespoten 2jaar geleden… En dan moet je telkens weer herhalen : je mag niet meer in mijn linkerarm prikken en mijn rechter is eigenlijk ook niet goed meer. Maar ik wist niet dat dit opnieuw een ingreep was. Daar lag ik weer te wachten voor de operatiezaal… en ik die altijd al vond dat ik toch een sterke madam was ! Behalve voor mijn bevallingen nooit in het ziekenhuis gelegen ! Ferm.
Het weerzien met straat 72 na goed 2 weken viel tegen. Ik had niet veel zin om tegen mijn nieuwe kamergenote te praten. (ik geen zin in praten ? gebeurt niet veel hé) Ik had nog geluk ook, ze sprak geen Nederlands.
Kan nu naast linkerarm ook rechterarm niet meer bewegen. Heb hulp nodig om te kleden, om mijn vlees te snijden,... Wat een dutske ben ik toch geworden. Nog niet zo lang geleden stond ik samen met collega’s te spinnen met veel schwung… Overmorgen eerste chemo. Ze laten er echt geen gras over groeien.

Ik moet zeggen dat ik meer dan eens een traantje heb weggepinkt bij het lezen van de lieve berichtjes en het zien van de reacties van de mensen die ik liefheb. Wenen om mijn miserie zal ik niet snel doen, want zelfmedelijden helpt een mens geen stap vooruit, dat is gewoon… Maar ik moet bekennen dat ik enorm ontroerd ben door het besef wat voor een lieve en door en door goede vrienden ik heb verzameld in dit leven ! Wat ben ik toch een verwend nest.

Sommige mensen blijven stil. En ook dat kan ik begrijpen. Wat had ikzelf nog te vertellen tegen de mensen die ik heb zien vechten ? Je hoort soms “ze kunnen al zoveel” Dat kan wel zijn, ja. Ze slaan je om je oren deze dagen met Kom-op-tegen-kanker-succesverhalen van mensen die het hebben gehaald. Vooral borstkanker, de beste kanker die je maar kan krijgen. 70 % geneest. Maar ik hoor zo weinig over die 30 %. Hoe gaat het daarmee ? Waar zitten die mensen ? En het is niet dat ik niet positief wil zijn, maar ik ben altijd een positieve realist geweest. Ik aanvaard mijn lot. Ik moet wel.


16/04/2007
Amai ! vorig weekend bij vrienden in Rièzes geweest (Henegouwen) aan de rand van het bos, prachtig qua natuur. Voor Chris en de kids… oorspronkelijk zouden we een weekje naar de zee gaan, maar daar is niets van in huis gekomen natuurlijk. En zo hadden ze nog wat ontspanning, want thuis, met al het bezoek word je constant met de neus op de feiten gedrukt… Maar wat mij betreft is Oost, West, thuis toch wel het best… 32° was het daar !!! Puf puf. En dan van de mobilehome naar het terras en terug. Wetende dat die mooie bossen die ik zovele malen heb verkend, te voet en te paard (mooie herinneringen!) daar nog steeds liggen, maar onbereikbaar voor mij momenteel. ‘s Nachts bijna niet geslapen want hij stond niet volledig pas. Tot nog toe was dit nooit een probleem, maar als je lijf langs alle kanten pijn doet is dit wel belangrijk ! Overdag veel te warm om te slapen. Gedurende de terugweg (2,5 u rijden) was ik stikkapot, MAAR ik heb vannacht voor de eerste maal sinds de operatie geslapen als een roosje ! En vanmiddag ook een dutje gedaan. Ik let ook op wat ik eet, en van mijn maag mag ik vandaag ook niet klagen. En straks ga ik de kindjes halen van school, dus tout va pour le mieux dans le meilleur des mondes !